saçmalarım etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
saçmalarım etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

13 Tem 2016

ortaya bir yudum çorba...





Bilemedim ben bugün ne yazsam...  ezo gelin çorbası gibi kafamın içi....  "kırk tilki, kuyrukları birbirine değmiyor... " derler ya... ben onu değiştireceğim... "yüz kırk tilki hepsinin kuyrukları düğüm olmuş birbirine"... arapsaçı bile ayırılabilir ama bu kuyruklar... zor... çok zor...

Peki mecbur muyum yazmaya...??? hele bir yerli yerine otursun... tilkiler bir ayrılsın birbirinden... diye beklesem olmaz mı???

Olmaaazzz efendim olmaz.... çünkü canım yazmak istiyor.... aynen kafamdakileri oldukları gibi yansıtmak istiyor...

Aslında  çalışmam gerekiyor...  nefes almadan çalışsam bile elimdeki işleri  bitirmem /yoluna koymam günlerimi alacak.... ama ben bir türlü başlayamıyorum çalışmaya...  Yapılacak ev işlerini saymıyorum bile...

Ama hepsi kafamın içinde... şunu yapmalıyım... bunu yapmalıyım.... yok öyle değil böyle yapmalıyım.... evet evet şimdi başlamalıyım....

Aggghhhaaa haberleri duyuyorum....  Suriyelilere vatandaşlık mevzusu.... bu da kafamın içindekilerden işte...  İnsanın vicdanı ile aklı arasında mengeneye sıkıştırıldığı bir konu....

Suriye'de bir savaş var... Savaşın yıkımı ve riskleri konusunda "yeryüzünde insan eliyle yaratılmış olan cehennemi yaşamak" diyebilirim...  Bence hiç bir insan, hiç bir ülke bunu yaşamamalı...  Savaşanlara katkıda bulunamayacak olan yaşlı ve hastalar ile çocukların, bebeklerin o ortamdan uzaklaştırılmaları en doğru olanı...  Ve tüm diğer ülkelerin de bunlara el açması.. yaralarını sarması insanlık vazifesi...

Ama;

Savaşabilecek ve savaşanlara  destek verebilecek yaştakilerin ülkelerini terk etmeleri... bu fırsattan yararlanarak başka ülkelerin vatandaşlığına geçme çabalarını görünce.... yok böyle bir bedavacılık diyorum ve tam o noktada kan beynime çıkıyor....çünkü bu insanlar savaştan uzakta güvende yaşayacaklar... gülecekler.. oynayacaklar... yiyip içecekler... hatta bol bol çocuk yapacaklar.... ve sonunda ya yeni bir ülkeye yerleşip hayatlarına yeni vatandaşlar olarak devam edecekler... veya Suriye'de ortam düzelince geriye gidecekler ve hazıra konacaklar.... Hatta nemalanacaklar...

O güne kadar da, sürekli mağduru oynayarak insanları sömürecekler.... bulundukları ülkenin insanlarının ekmeklerine ortak olacaklar....

1915'lileri hatırlıyorum....  vatan için mezun veremeyen liseleri hatırlıyorum... Van'lı 120 kahraman çocuğun vatan için ölümlerini hatırlıyorum....  

Ve dönüp Suriyeli sağlıklı ve genç sığınmacılara bakıyorum....
Ve dönüp bugünkü Türkiye Cumhuriyeti gençlerine bakıyorum.... her sıkıntıda "ülkeyi terketsek mi?" diye yaygarayı basan...

Bence hiç bir "vatan"  bedavacılarla yükselmez....  Ülkelerin nasıl yükseldiğini... Türkiye Cumhuriyeti'nin kuruluşunda, yakın tarihimizde gördük....

Sivas'lı  İdris Çavuş'ların, Kütahyalı Ahmet'lerin, Erzurumlu Kara Fatma'ların, Halide Edip'lerin, Hafız Selman'ların, Gördesli Makbule'lerin, Maraşlı Sürçü İmam'ların, Edincikli Mehmet'lerin, Nezahat Onbaşı'ların, Halime Onbaşı'ların, Kastamonu'lu Şerife Bacı'ların, Emir Ayşe'lerin, Adana'lı Rahmiye'lerin, Bilecik'li Ali'lerin Fadime Bacı'ların, Eskişehirli Arif'lerin, Gaziantep'li Yirik Fatma'ların, Elif Bacı'ların, Mustafa Efe'lerin,  Cebindeki 5 kuruşunu veren çocuk Hasan'ların ve daha yüzlerce ismi bilindik... binlerce ismi bilinmedik.... çocuk, kadın, erkek, genç, yaşlı vatan kahramanlarımızın, bu vatan için kendilerinden vaz geçebilenlerin mirası üzerinde yaşadık... onların omuzlarında yükseldik... onlar bedavacı değillerdi... bizlerin de "mirasyedi" havasında bu mirası çar-çur etmeye hakkımız olmadığı gibi... zorluklarda arkamızı dönüp gitmeye hakkımız yok... Tam tersine yurt dışındaysak geri gelip zorlukları aşmak için savaşmak zorundayız ki günü geldiğinde sığınacağımız vatanımız var olmaya devam etsin... ve bu vatanın evlatlarının her birisi refah içinde yaşasın....

Aynı şey Suriyeliler için de geçerli... Kendi ülkelerine... kendi haklarına sahip çıkmak için savaşmak yerine...  özellikle daha rahat yaşayabilecekleri ülkelere kaçan ve kaçmaya çalışan sağlıklı ve genç olan Suriyelilere acıyamıyorum... kızıyorum...

Her insan ve her ülke... savaş denilen cehennemin içinden kaçan yaşlı, hasta ve bebeklere bakmakla ve onlara yardım etmekle yükümlüdür... Bunu yapmayan insanlıktan nasibini almamış demektir...

Ancak... hiç kimse ve hiç bir ülke...  "savaş" ı bahane ederek özellikle Avrupa ülkeleri, A.B.D. ve Kanada, Türkiye Cumhuriyeti (T.C. aslında büyük kısmı için atlama taşı olarak kullanılıyor) gibi daha refah olarak yaşabilecekleri ülkelere giderek yerleşme niyetindeki sağlıklı gençleri kabul ederek onları beslemek mecburiyetinde değil...

Bütün bunlara rağmen yine de "savaş" bu insana travma yaşatır... diyerek..."her şeye rağmen" şimdilik destek olalım,  öyle de olsa böyle de olsa kolay değil içinde oldukları durum diye düşünüp devam ederken ... durduk yerde Suriyelilerin "T.C. vatandaşı olmaları ve TOKİ evlerinin verilmesi" konuları çıkıveriyor....  Gerekçesi ne??? her kafadan ayrı bir ses çıkıyor... seslere de kulağımı tıkayacağım ama... Suriyelilere tepkiler yükselmeye başladı... Suriyeliler ile "ölüm" ile sonuçlanan kavgalar başladı....

Ülkem insanı yeteri kadar bölünmemiş anlaşılan... şimdi bir de Suriyeliler yüzünden bölünüyor... Kimisi "vatandaş olsun" derken, kimi "olmasın" diyor... kimi "TOKİ evlerini Suriyelilerden önce sefalet içinde yaşayan şehit ve gazilerimize niye vermiyorsunuz?" derken diğerleri "vay sen müslüman kardeşlerimize arkanı mı dönüyorsun?" diyor...

Şöyle bir bakıyorum etrafıma...  ne kadar bölündük acaba diye....
Wallam... baklava tepsisinden daha fazla dilimlenmişiz... Tel kadayıf gibi olmuşuz mübarek...
Müslümanlar... Sunni Müslümanlar... Aleviler.... Kürt Sunni Müslümanlar... Gavurlar... Ateistler... Ermeniler... Türbanlılar... Paralelci Türbanlılar... Reisciler... Diğer AKPliler... AKP muhalifleri... Erdoğan muhalifleri... Kürtçüler... Radikal Dindarlar...Milliyetçiler... Kemalistler... Atatürkçüler, Cumhuriyetçiler, Yeni Cumhuriyetçiler, Osmanlıcılar, Devlet Bahçeli MHP'si, Muhalif MHP, CHPliler, Muhalif CHPliler, Geziciler, Haziran Hareketçileri, Komünist Parti 1, Komünist Parti2, Komünist Parti3 ve binbir parçaya bölünmüş solcular, ılımlı solcular, ılımlı sağcılar, her yöne dönenler, liberaller, yağcılar, yandaş medyacılar, muhalif medyacılar, başı açıklar, mazbutlar, tutucular, mutucular, sadakacılar, rantiyeciler, yeni zenginler, eski zenginler, görmüşler, görmemişler, cahiller, okumuşlar, kadınlar, erkekler, v.s., v.s......

Duygusal bölünmüşlüğün yanı sıra hergün şehit haberleri... ikide bir orada burada patlayan bombalar... güvenlik zaafiyeti olmadığı halde ölen onlarca insan....

Koltuklarına kalın halatlarla kendilerini bağlamış,  başarısızlıklarını görmeyen, görülmesini kabullenemeyen, partiyi kendi krallıkları sanan parti başkanları... ve onların kurdukları veya kurmaya aday oldukları hükümetler... hangi demokrasiye hizmet edebilir diye merak içindeydim.... ama artık merak etmiyorum... etrafıma bakmak yetiyor...

Eeee... ne yapıcaz o zaman???

Aklımızı başımıza alıp ilk önce ortak bir payda da birleşmek gerek miyor mu???  Mevcut anayasaya çerçevesinde vatandaşlık haklarımıza sahip çıkmak gerekmiyor mu??

Boşver hepsini...

Üff yaw... rimellerim akmış...

şimdi öyle vatan, millet, sakarya ile uğraşamam...

zaten benim elimden bir şey gelmez... herkese olan bana da bayram...

iyisi mi.. şimdi gideyim şu makyajımı bir yenileyeyim...  sonra da bir AVM ye gider biraz alışveriş yapar kendime gelirim....

Haberiniz var mı kenan Doğulu da evlenivermiş... Neslihan 2 gelinlik giymiş... ikisi de birbirinden güzel....   Serenay ile Kerem de pek bir yakışıyor birbirlerine... Suudi prens yatıyla dolaşıyormuş, bir eğlence bir eğlence imiş...

deyip hayata devam etmek mi???




















23 Haz 2016

Vayyy beee teklifim kabul görmüş anlaşılan....





24 Eylül 2012 tarihinde bir teklif sunmuştum  sizlere.... 
Aradan geçen süre neredeyse 4 yıl... uzunca bir süre ama olsunnn...  geç de olsa kabul görmüş yaaa... onurlandım.... Nihayetinde aklın yolu birdir...

Denedik işte... olmadı, yürütemedik parlementer sistemi... içselleştiremedik demokratik olmayı.... Eşitlikçilik, çoğulculuk bize göre değildi.... XXX-Large geliyordu bedenlerimize...

Sonunda milli irade tecelli ediyor.... Halkımız arzu ettiği ve asırlardır fiilen yaşattığı yönetim sistemine yakında resmen kavuşuyoruz...

İtiraz edenler için bir ufak hatırlatmada bulunayım....

Bizim ülkemizde hangi parti başkanı kendiliğinden çekilip de gençlere yol açar???  Dünküler de öyleydi... bugünküler de öyle....  Çünkü mesele halka hizmet değil... mesele vatan meselesi de değil... mesele  "koltuk" sahibi olmak.... ne zıkkım varsa oturdukları koltuklarda bir türlü kalkamıyorlar.... koltukları kurtlanıyor.... koltuklarının ayakları yamulup kırılıyor... onlar hala yapışıyorlar.... Amaç ülkeye "padişah" olmak.... hadi ülkeye "padişah" olamadıysak da.... bari partimizin "padişahı" olalım diyorlar.... onlar emredecek partililer yapacak.... onlar emredecek devlet yapacak.... vatandaş da her şeye boyun eğecek   "çok yaşa padişahım" diyecek ötesi gereksiz... 

Eeee.... gördünüz mü???  sözde demokrasi.... sözde parlementer sistem....


Sorun sistemlerde değil... Sorun sistemlerin kimler tarafından nasıl işletildiğinde....

Hükümet olabilmek için önce milletvekili olarak seçilmek gerek değil mi???
Peki milletvekili adaylarının özellikleri ne olmalı?

Milletvekili olabilmenin temel şartları şöyle;
1 – 18 yaşını doldurmuş olmak
2 – En az ilköğrenim mezunu olmak ,
3 – Askerlik hizmetini yapmış olmak ,
4 – Kamu hizmetinden yasaklanmamış olmak ,
5 – Taksirli suçlar haricinde 1 seneden fazlahapis yatmamış olmak ,
6 – Surat kızartıcı hata işlememiş olmak ,
7 – Hükümet sırrını açığa vurmamış olmak ,
8 – İdeolojik ve anarjik suçlara katılmamak ,
9 – Kısıtlı olmamak
10- Türkiye Cumhuriyeti Vatandaşı olmak 


Bir de sıradan iş ilanlarına bakalım işveren neler istiyorlar?

Büro personeli alacaklarmış:

• Üniversite veya Yüksek Okul mezunu, 
• MS Office programlarını ileri düzeyde bilen, 
• İletişim ve ikna etme becerisi yüksek, inisiyatif alabilme özelliğine sahip
• Araştırmacı, sorgulayan, problem çözme ve karar verme yeteneğine sahip, ekip çalışmasına yatkın, 
• Yazı yazma ve/veya raporlama kabiliyeti yüksek, 
• Tercihen askerlik görevini tamamlamış, 



Bir başka ilan:

Sekreter / yönetici asistanı aranıyor:
• Minimum Lise, Tercihen Ön lisans veya Lisans mezunu, 
• İyi derecede MS Office programlarına hakim,
• Tercihen asistanlık konusunda deneyimli,
• İletişim ve ikna kabiliyeti yüksek,
• Ekip çalışmasına yatkın,
• Prezantabl ve dış görünüşüne önem veren,
• Yeniliklere açık kendini sürekli geliştiren yenileyebilecek Vizyon sahibi,
• Sorumluluk alabilecek,



Ve bir genel müdür aranıyor:


  • Örgün eğitim yapan üniversitelerin ilgili bölümlerinden mezun,
  • .... veya ...... sektöründe faaliyet gösteren holdinglerde en az 10 yıl yöneticilik pozisyonunda görev yapmış,
  • Maliyet muhasebesi, vergi hukuku, borçlar hukuku, ticaret hukuku, teşvik mevzuatı, dış ticaret mevzuatı konularında bilgi ve tecrübe sahibi
  • TFRS Standartlarına hakim
  • Tekdüzen Hesap Planına hakim
  • MS Office programlarını iyi derecede kullanabilen
  • ERP Tecrübesi olan İletişimi kuvvetli, disiplinli, dikkatli, insan ilişkilerinde başarılı, ikna ve temsil yeteneği olan
  • Seyahat ve Mesai engeli olmayan

Türkiye Cumhuriyeti'ni idare edecek olan meclise girip tüm ülkenin sorunlarını dile getirip çözmesi beklenen bir milletvekilinin "ilkokul" mezunu olması yeterli görülüyor ama aynı ülkenin şirketleri sekreter adayının bile en az lise mezunu olmasını talep ediyorlar....

7 Haziran 2015 seçimlerinde partilerin tümünün adaylarının %16sı ilkokul mezunu, %37 si ortaöğretim mezunu, %47'si yüksek okul mezunu....

Orta öğretim deyince kaçı orta okul kaçı lise mezunu diye sormuyorum... yüksek okul deyince hangi tip ve kaç yıllık yüksek okullar diye de sormuyorum...  buna rağmen adayların toplam %53 ü,  doğru dürüst iş yapan orta ölçekli bir şirkette yönetici adayı bile olamazlarken... bir ülkeyi yönetmeye aday olabiliyorlar..... bu özgüvene sahipler... ve kendilerine sekreter alırken bile yeterlilik ve tahsil arayan bu vatandaşlar da, parti yöneticileri de bu insanları aday edebiliyor.... 

hep demokrasi ve eşitlik adına ve yasalar çerçevesinde... di mi???


Biliyor musunuz... demokrasinin beşiği denilen İngiltere'nin yönetim sistemi monarşi.... 




17 Haz 2016

Gecenin bir vakti...






Gecenin bir vakti olmuş... sabaha dönmek üzere... uyku gözlerimden akıyor, vücudumda derman tükenmiş, ayağa kalkınca eklemlerim ağrıyor bağdaş kurup oturmaktan, sırtım ağrıyor eğilip durmaktan... gidip yatsam ya... şöyle uzansam alabildiğine... çeksem yorganımı üstüme...anında dalıp gitsem.... de olmuyor işte... bana engel olan bir huzursuzluk var... uyuduğum takdirde kaybedeceklerim var gibi... olacaklar var gibi.... nöbet beklemem gerekir gibi...  gidip yatamıyorum bir türlü....

Böylesi yorgunlukla oturunca, beynin de uyuşmaya başlayınca.... doğru düşünebilmek de olanaksızlaşıyor...  gri hücrelerinin gıcırdamasıyla ağrıyan beynin o konudan bu konuya atlayıp duruyor... derinlemesine de düşünemiyorsun... yüzeysel de.. sadece dokunup geçiyorsun....

Neredeyse bütün online gazetelerin başlıklarına tekrar tekrar bakıyorum... sanki yeni bir şey yakalayacağım... sanki yarınımı çözebileceğim... öylesine hızlı değişiyor ki gündem... öylesine çok olay birbiri ardına yaşanıyor ki bu garip ülkemde... takip etmekte zorlanıyorum artık... kafam karışıyor... belki de benim kafam karışsın diye böylesine kalabalık gündemler....ne düşüneceğimi bilemeyeyim, ne olup bittiğini anlamayayım, kime güveneceğimi bilmeyeyim, doğrunun - yanlışın ne olduğunu analiz edemeyeyim.... öylece ortada kalıvereyim, tepki veremeyeyim diye.... beynimin hücreleri gıcırdayarak birbirlerini sakatlasınlar da delireyim diye.... kendime güvenimi yitireyim diye...

Belki... de gerçekten benim beynimde tüm sorunlar... özel hayatımda bile kafam karışık.... yakın çevremdekilerin bile hangisi doğruyu söylüyor, hangisi yalan söylüyor, kimlere güvenebilirim, kimlere inanabilirim, kimlerle kendimi ve yaşamımı paylaşabilirim bilemiyorum artık.... Her güvendiğimde sonu hüsran olduğuna göre... sorun benim beynimde, benim düşünme biçimimde, bende olmalı....

Eğer bir insan bu kadar çok kandırılıyorsa... işin gerçeği ya çok aptaldır ya da hep kendini kandırmıştır... Her iki şekilde de sorunun temeli sürekli kandırılan kişidedir... Yani, sorun bende demektir...

Ve işin en kötü tarafı, için için biliyorum sorunun ben olduğumu, ne kadar yüksek sesle itiraf etmesem de biliyorum.... ama korkuyorum başkaları da benim bunu bildiğimi bilirse diye... korkuyorum benim aslında ne kadar yetersiz ve aciz olduğumu herkesler biliyorsa diye.... korkuyorum uyumaya bile....




9 Haz 2016

geleceği tüketmek







Bazen öylesine tıkanıp kalıyorum...
yediklerim.. içtiklerim.. gördüklerim... duyduklarım... hislerim... anlamsızlaşıyor... silikleşiyor... aynı çarkın içerisinde dönüp duruyorum...  

içinde kaybolduğum bu tekdüzelik... canımı sıkıyor çoklukla... ama kurtulmak için de bir çabam yok... 

Gelecek kaygılarım dolu dolu ceplerimden taşıyor... ama dermanım yok parmak bile kıpırdatmaya...

Yaşımla parelel olarak aktivitesi bayır aşağı inen gri hücrelerim arada bir çalıştığında, soruyorum kendime... her aldığım nefeste, her güneş batımında geleceğimi tüketmekte olduğumun farkında mıyım????

Heyhat... nerede o farkındalık... öylesine geniş yaşıyorum ki... sanki sonsuzluk bağışlanmış bu bedene...  vakit bol... bugün yapmazsam yarın yaparım... öbür gün yaparım...

Oysa sayılı günler... ve ben bol keseden tüketiyorum geleceğimi gerçek anlamda yaşamadan, bu hayatın tadına varmdan,  zevklerinin sarhoşu olmadan...

Garip bir çuf çuf tren yolculugundayım adeta varacağım bir istasyonda inip de yaşayacağım... sürekli öteliyorum...

Halbuki bulunduğum noktada... bugün.. tam da şu anda... derin bir nefes alsam... güzelliklere konsantre olsam... sevgiyle kendime baksam aynada.... önce kendime gülümsesem... tükenmeden geleceğime sarılsam... geçmişime takılıp patinaj yapmak yerine... kaygılar yerine umutlar doldursam ceplerime... Şöyle bir yere bağdaş kurup...üstüme başıma döke döke birkaç büyük dilim karpuzu peynir ve sıcak ekmek eşliğinde yerken dinlesem kuşların cıvıltılarını, izlesem karıncaların yere dökülen karpuz kırıntılarımı yüklenip götürüşlerini...  iyice doyduktan sonra bir akarsuda yıkansam, tavanım gökyüzü olsa... etrafımda ağaçlardan duş perdesi... bedenime değip geçen su zerreleri... sonra  kurulansam havlu niyetine güneşin ışınlarıyla rüzgar fönlese saçlarımı... üzerime geçirsem giysilerimi ıslık çalarak yürüsem patikalardan  iş yerime.... yüzümde gülücükler.. sesimde şen bir tını... "günaydın" desem çalışma arkadaşlarıma... wallam onların bile günü aydınlanır... 

Ammmaaaa gelin görün ki...  ben bir beton yığının bir dairesinde betonları seyrederek yaşıyorum...  güzel bir kahvaltı edip tam moral toplamışken gazetelerin manşetleriyle başlıyor enerjimin negatifleşmesi... evden çıkıp toplu taşımaya biniyorum... itiş kakış.... tam üç aktarma.... ofise gidiyorum tam sınırda çöktüm çökeceğim... ve elbetteki orada da problemler var.... derin bir nefes alıp ha bir gayret... idare etmeye zorlayarak geçen bir gün ve yine itiş kakış eve dönüş... yemek yedik haydi bir bacak uzatıp TV seyredelim değil mi...??? seyretmeyelim daha iyi... hepten çökeceğim.... haydi bir kitap okuyayım bari.... okurken sızmışım yorgunluktan..... rüyamda.... ağaçlarım şemsiye olmuş koruyor beni güneşin yakıcı ışınlarından... her yer yemyeşil.... nehirin şırıl şırıl akışı içimi ferahlatıyor...

Ahhhh keşke şu bilim ve teknolojinin kullanımı insanların ellerine geçmeseydi..... acep daha mı güzel tüketirdik geleceğimizi...???



Özgürlükler Tavan Yapmış iken halen şikayet ediliyorsa vardır bu işte bir çarpıklık da nerede????




Bu ülkede "özgürlük yok".... " diye başlayarak devam eden cümleleri duydukça....
"Hadi be oradan .... Dünyanın hiç bir yerinde bu ülkedeki kadar sınırsız özgürlükler yok... bu denli zenginlik hiç yok" diye avazlayasım geliyor....

Anlayamıyorum....  bizi kabul etsinler diye peşinde koştuğumuz AB ülkelerinde, özgürlükler ülkesi diye bilinen ABD'de bile bizdeki özgürlükler yokken nasıl olup da bu millet "özgürlük yok" derler...

Bana söyler misiniz "medeni" diye tanımladığımız hangi ülkede vatandaşlar, boş buldukları bir araziyi gasp edebilirler? Gasp ettikleri bu araziye bir gecekondu koyup belediye hizmetlerinden yararlanmaya başlayabilirler? Seçimlerin öncesinde de gasp ettikleri arazinin tapusunu ceplerine koyabilirler? Tapusunu ceplerine koydukları gasp edilmiş araziyi daha sonra apartmana, daha sonra da kentsel dönüşüm projesi altında bir inşaat firması ile  anlaşıp da gökdelene çevirip köşe olabilirler...

"Medeni" dediğimiz, hani mültecilerin sığınmak istedikleri... bizim vatandaşların koşa koşa gittiği hangi ükede düğün yapıyorum diye mahallenin ortasında gece yarılarına kadar davul zurna çalıp silah ateşleyebilirsiniz????

Hani yaşama hayalleri kurulan "Medeni" ülkelerin hangisinde üç-beş kuruş rüşvet ile işinizi ayrıcalıklı hallettirebilirsiniz??? Hangisinin Cumhurbaşkanı "memurlarım işlerini bilir..." diye onay verir...???

Hangi medeni ülkede "oy" karşılığı sadaka alabilirsiniz??? Hatta sadaka ötesinde kazançlar bile sağlayabilirsiniz?

Hangi "medeni" ülkede, yüz kızartıcı suçlardan yargılanırken milletvekili seçilebilirsiniz??? Hatta hakkında tutuklama kararı olan Jet Fadıllar seçimlerde milletvekili seçilebilirler....??? O sizin "medeni" ülkelerinizde, bırak seçilmeyi aday olabilirler mi???

Hangi "medeni" ülkede "çalıyorlar ama çalışıyorlar" diyecek kadar özgürlükçü seçmenleriniz olabilir????

Hangi "medeni" ülkede sürücüler zebra geçitleri yol süsü olarak kabul edebilirler.. ???? Bağdat Caddelerinde  yarış yapabilirler????

Hangi "medeni" ülke devleti henüz yapılmamış ihalelerin kazananlarını belli edecek kadar saydam???

Hangi "medeni" ülkede, basın mensubu hükümet veya devlet başkanı adına konuşabilme özgürlüğüne sahip? Hangi hükümet veya devlet başkanı, kamu yararına diye yazılı ve görsel basın ile her gün, bu derece açık ve saydam bir işbirliği içerisinde?

Hangi "medeni" ülkede, bir gazete binasına yapılan saldırının ele başı olup da Bakan Yardımcısı olunabilmesine izin verecek kadar özgürlükçü devlet anlayışı var???

Hangi "medeni" ülkede, toplu taşımalara önündekileri buldozer gibi ezip geçerek koltuk kapılabilir??? İnsanlar ayakta dururken alışveriş poşetleri koltuğa oturtulabilir???

Hangi "medeni" ülkede mevcut anayasa çöpte, yeni anayasa askıda iken vatandaşlar da yöneticiler böylesine sorunsuz yaşamaya devam edebilirler??? bakınız Fransa'da falan olanlara... altı üstü bir tek yasa yüzünden başlarına gelmeyen kalmadı...

Hangi "medeni" ülkede vergi vermeyenler, kaçak elektrik kullananlar falan böylesine sık aralıklarla af edilirler???

Hangi "medeni" ülkede, kadınların "kendi rızaları" ile tecavüze uğrama hakları var????

Hangi "medeni" ülkede,  aile ve ülke boyu "çocuk tacizi" görmezden gelinir? ???

Hangi "medeni" ülkede, patronlar müdürlerini bile asgari ücretten gösterebilirler...???

Hangi "medeni" ülkede, müdürler patronun emriyle imza atarak, kararını vermediği ve hatta ne yaptığını bile bilmeden işin sorumluluğunu almadan ama cezai sorumluluğu üstlenerek müdürlük koltuğunda oturabilirler???

Hangi "medeni" ülkede, beş kuruş birikimi olmayan bir çaycının üzerine şirketler kurup da köşeler kısa yoldan dönülebilir????

Hangi "medeni" ülkede,  işçisinden patronuna... bu denli kayıt dışı kazanç özgürlüğü var????

Öylesine çok örnek var ki... sayfalar yetmez...  halen anlamadıysanız...

Şöyle bir düşünün, 80 öncesi kıyametleri kopartan  STKlarımız, sendikalarımız ve üniversitelerimiz yıllardır şikayet edecek veya tepki gösterecek bir sorun bulamadıklarından sessiz sakin yaşıyorlar...  Sorun olsaydı 80 öncesinde olduğu gibi, kıyametleri kopartmazlar mıydı... Hele de konu özgürlüklerin kısıtlanması ise... ???

Başka hangi "medeni" ülkede bir örneği var böylesine geniş özgürlüklerin...????

Üç beş bozuk sesten mi bahsediyorsunuz????  Onlar önemli değil.... zaten amaçları huzuru bozmaktan başka bir şey değil...

Şikayetlerin tamamı can sıkıntısından... heyecan aramaktan kaynaklanıyor... bence... çarpıklık da burada işte... insanoğlu yetinmesini bilemiyor... kısacası...



7 Haz 2016

Ölümden beter acı olur mu???



Mevcut Anayasamıza baktığımızda:

Türkiye Cumhuriyetinde Devlet Yapısı Nasıldır?





Devletin Temle Amaç ve Görevleri:



Devletin temel amaç ve görevleri, Türk milletinin bağımsızlığını ve bütünlüğünü, ülkenin bölünmezliğini, Cumhuriyeti ve demokrasiyi korumak, kişilerin ve toplumun refah, huzur ve mutluluğunu sağlamak; kişinin temel hak ve hürriyetlerini, sosyal hukuk devleti ve adalet ilkeleriyle bağdaşmayacak surette sınırlayan siyasal, ekonomik ve sosyal engelleri kaldırmaya, insanın maddî ve manevî varlığının gelişmesi için gerekli şartları hazırlamaya çalışmaktır .


Yani; Bu devlet kadrolarında yer alan yöneticiler veya çalışanların tamamı vatandaşın hizmetindedir ve vatandaşa hesap vermek zorundadır ve bu devlet kadrolarda yer alan her bir yönetici... aynen özel sektörde çalışan yöneticiler gibi görevleri için "yeterli" olmak mecburiyetindeler.

Tüm bu devlet kadrolarındaki yöneticiler her bir vatandaşın ve ülkenin, bugününü ve geleceğini aldığı kararlarla  etkileyen konumdadır... O yüzden.... Bu işin fıtratında bulunduğu mevkinin gerektirdiği şekilde "yeterli olmak" vardır...


Yine ANAYASAMIZ der ki...



X. Kanun önünde eşitlik
MADDE 10- Herkes, dil, ırk, renk, cinsiyet, siyasî düşünce, felsefî inanç, din, mezhep ve benzeri sebeplerle ayırım gözetilmeksizin kanun önünde eşittir.
(Ek fıkra: 7/5/2004-5170/1 md.) Kadınlar ve erkekler eşit haklara sahiptir. Devlet, bu eşitliğin yaşama geçmesini sağlamakla yükümlüdür. (Ek cümle: 12/9/2010-5982/1 md.) Bu maksatla alınacak tedbirler eşitlik ilkesine aykırı olarak yorumlanamaz.
(Ek fıkra: 12/9/2010-5982/1 md.) Çocuklar, yaşlılar, özürlüler, harp ve vazife şehitlerinin dul ve yetimleri ile malul ve gaziler için alınacak tedbirler eşitlik ilkesine aykırı sayılmaz.
Hiçbir kişiye, aileye, zümreye veya sınıfa imtiyaz tanınamaz.
Devlet organları ve idare makamları bütün işlemlerinde kanun önünde eşitlik ilkesine uygun olarak hareket etmek zorundadırlar. (*)

Yani;


Bu işin fıtratında.... "kandırıldık" yoktur....

Bu işin fıtratında.... "ben yaptım oldu" yoktur...
Bu işin fıtratında...." benim polisim/benim yargıcım/benim esnafım/benim akrabam/benim köylüm/benim partim/benim vatandaşım..." diye bir ayırım yoktur...
Bu işin fıtratında... "asmayıp da beslese miydik"ler yoktur...
Bu işin fıtratında..."benim memurum işini bilir"ler yoktur...
Bu işin fıtratında... "parti başkanı listeleri ile mecliste koltuk kapmak" yoktur...
Bu işin fıtratında... "hamili kart yakınımdır" diye bir sistem yoktur....
Bu işin fıtratında... "birileri göz yummuş/doğru rapor vermemiş o yüzden bu canlar ölmüş, bizim haberimiz olsaydı..."lar yoktur...


İşte bütün bu ve benzeri nedenlerle, tüm birimlerdeki Devlet görevlileri....  

ihmaller ve kişisel yetersizlikler sonucunda kaybedilen tüm canlardan sorumludurlar...

Ancak...


Vatandaşlık görevlerini yerine getirmeyen tüm vatandaşlar da en az Devlet Görevlileri kadar bu canların kaybından sorumludurlar.... 


Çünkü ANAYASAMIZ der ki:


VI. Egemenlik

MADDE 6- Egemenlik, kayıtsız şartsız Milletindir.
Türk Milleti, egemenliğini, Anayasanın koyduğu esaslara göre, yetkili organları eliyle kullanır.
Egemenliğin kullanılması, hiçbir surette hiçbir kişiye, zümreye veya sınıfa bırakılamaz. Hiçbir kimse veya organ kaynağını Anayasadan almayan bir Devlet yetkisi kullanamaz. 


Yani:
Eğer vatandaşlar... taraftarcılık oynamak  yerine... vatandaşlık yapsalardı...  
Yetkilileri gerektiğinde uyarsalardı, gerektiğinde medenice tepki gösterselerdi, denetleselerdi, eleştirselerdi, kendi milletvekillerini tanısalardı, kendi bölgelerinin milletvekilleri ile iletişimde olsalardı, devlet görevlilerinin görevlerini tam ve doğru olarak yapmalarında destek olsalardı, sivil toplum örgütlerinde aktif olsalardı, ortak değerlerini geliştirselerdi, akılcı ve araştıracı olsalardı.... vatandaşlığı seçimden seçime oy vermekle sınırlı görmek yerine, vatandaş olabilmeyi içselleştirselerdi...

Ama ne gerek var...


"Adam sende"cilik dururken...

"Bana ne"cilik dururken...

Kim uğraşacak şimdi....
Ben kendi işime bakarım... hele de bir "hamili kart yakınımdır" diyen bir dayım olursa... değmen benim keyfime.... 

Ama işin aslı hiç de öyle olmuyor.... 

Ve biz vatandaşlar kendi ektiğimizi biçiyoruz.... kendi ektiğimizi biçerken de kendi sorumluluğumuzu görmek yerine.... devlet birimlerini veya hükümetleri suçlayarak kendimizi aklıyoruz.... 

Peki böyle yaptık diye aklanmış mı oluyoruz....????

Bugün de öldü gencecik insanlar Vezneci de patlayan bomba ile...
Hepimizin ellerinde onların kanı...
Görmekten  kaçınsak da onların kanları bizim ellerimizde...
Hafızalarımızı ne kadar kısaltsak da, ne kadar  sansürlesek de gerçekler değişmiyor ve tarih not ediyor..... hiç yok yere asılanları... işkencelerde öldürülenleri... faili meçhulleri... bombaları... kurşunları... şehitleri... gazileri... yıkımları... gözyaşlarını... dağlanan yürekleri...

Bence bu... ölümden de beter bir acı.... sırf sorumluluklarımızı yerine getirmekten kaçındığımız için ellerimize bulaşan kanlarla yaşamak.... 


27 Nis 2014

1 Mayıs ve Taksim




1 Mayıs 1890 tarihinde bir ilk gerçekleşti.. Bütün dünya işçileri işlerini bırakarak meydanlarda toplandılar 'biz de insanız ve günde 8 saat çalışmak istiyoruz' diye bir ağızdan avazladılar... Kendileri için, bu uğurda canları alınan milyonlarca işçi kardeşleri anısına, kendileri için ve bugün çalışanlar için...

2 Mayıs 1890 bambaşka bir gün olmuştu... bütün dünya için... bütün patronlar için... bütün devlet edenler için... bütün işçiler için..
Tüm gelişmiş ülkelerde o günden bu yana tüm dünya işçi ve emekçileri 1 Mayıs'ta meydanlarda hem kutlamalar yapıyorlar hem de dertlerini sıkıntılarını duyuruyorlar.

Bizim ülkemizde ise, 1911 den beri her 1 Mayıs gelişinde ortalık gerilmeye başlıyor, sık sık yasaklandı...  ne zaman sorunsuz kutlandı bir 1 Mayıs, mutlaka bir sonraki 1 Mayıs  provoke edildi...  hem de hükümetler tarafından...  

1977 de bu olmuştu....  1 Mayıs'ta, Taksim meydanı kana bulandı....  34 şehit verdi işçiler ve emekçiler... bu ana kadar sadece bir şehir meydanı olan Taksim'in anlamı değişti...  bundan böyle Taksim sadece bir meydan değildi....  bir türlü sorumlularının bulanamadığı (ama daha sonraki yıllarda devlet eliyle olduğu neredeyse bariz şekilde ortaya çıkan) arkadaşlarının, kardeşlerinin, çocuklarının katledildiği bir meydandı....

Nasıl tüm ülkeden insanlar Çanakkale zaferini kutlamak için Çanakkale'ye geliyorsa...Nasıl Anzekler bile her yıl Çanakkale Zaferinin yıldönümünde Avustralya'lardan kalkıp da Çanakkale'ye geliyorlarsa.... işçi ve emekçiler de  Taksim'e gelmek istiyorlar...

Anzekler'e bundan böyle Çanakkale yerine Ankara'ya gelin demek neden mümkün değilse, işçi ve emekçilere de bundan böyle Maltepe'ye falan gidin denemez...

Nasıl....

Mevlana şenliklerini Konya yerine İstanbul'a taşımak bile düşünülemezse.... 

Aynen öyle....

Taksim'in adı bile değiştirilse Taksim'in  1 Mayıs için anlamını değiştirmek olası değil....

Ülkenin tüm diğer meydanları açılsa bile Taksim açılmadığı sürece her 1 Mayıs sancılı olacaktır...

Bütün bunları ben bile bilirken....
Yetkili makamların bilmemesi olası mıdır???. 
Elbette ki değildir...
O halde????

Yetkili makamlar neden böyle ajite ederler....bile bile....???

Trafik mi???

Etmeyin eylemeyin...
Bir futbol maçı olduğunda stadların etraflarına bir bakın.... 
Başbakan... bakan... Bir büyük rütbe trafiğe çıktığında 
Bir Obama İstanbul'a geldiğinde .....????
Putin geldiğinde....????
Yağmur yağdığında...???
Kar yağdığında...????
bir bakın trafiğin haline...

bu ülkeyi ayakta tutan... bu ülkenin zenginlerinin zenginliklerine zenginlik katan... bu ülkenin üreten insanlarının bayramında.... üstelik de resmi tatil olan bir günde mi trafik sorun oluyor????

derler ya özür kabahatten büyük olmamalı diye....

Ne olur sanki tüm meydanlar açılsa....  insanların güle oynaya bayram yapmaları zararlı mıdır???

diyecek başka sözüm yok....  















26 Nis 2014

Zordur... hem de çok zor.... ama bir o kadar da kolayı var...her şeyin...





Zordur...  başkasından özür dilemek....
Kolaydır...  başkasının özür dilemesini talep etmek...

Zordur....  geri adım atmak....
Kolaydır....  başarısızlıkları başkalarına yüklemek....

Zordur...  başkalarının yerine kendini koyarak onları anlamak...
Kolaydır...  başkalarını kendi kafana göre yargılamak..

Zordur...  bir insanı olduğu gibi kabullenmek...
Kolaydır... bir insanı ötelemek....

Zordur...     gerçekten sevmek....
Kolaydır...  senin egonu şımartmasını sevmek...

Zordur...   kendini sorgulamak...
Kolaydır... başkalarını eleştirmek...

Zordur...   uzlaşmak....
Kolaydır...  çarpışmak...

Zordur...  rakibinin üstünlüklerini övmek... 
Kolaydır... rakibini karalamak....

Zordur...  haktan yana olmak....
Kolaydır... güçten yana pozisyon almak...

Zordur...  düşman bildiğinle barış yapmak.... bağışlamak...
Kolaydır... düşman bildiğine saldırmak.... nefret etmek....

Zordur...   kaybetmek ve kaybetmek korkusu ile yaşamak....
Kolaydır...  başkalarının kayıplarından/yenilgilerinden keyif almak....

Zordur...  öfkeni kontrol edebilecek kadar güçlü olmak....
Kolaydır....  başkalarına saldırmak...

Zordur...  başkalarına saygılı olmak...
Kolaydır...   saygı beklemek...

Zordur...  başkalarının mutlulukları ile mutlu olabilmek....
Kolaydır... başkalarının üzüntülerin sevinmek...

Zordur...  bir başkasının daha iyi yaşayabilmesi için fedakarlık yapmak...
Kolaydır... başkalarının fedakarlıklarını gasp etmek...

Zordur...  kişisel özgürlüklerinden vaz geçmek...
Kolaydır...  başkalarının haklarına tecavüz etmek...

Zordur...  bir amaç uğruna çabalamak...
Kolaydır... hazıra  konmak...

Zordur... görevini layıkıyla yapmak...
Kolaydır... görevini yapıyormuş gibi görünmek....

Zordur... güçlü olana karşı durmak....
Kolaydır... güçlü olana biat etmek...

Zordur... başkalarının gerçeğini anlamaya çabalamak....
Kolaydır...   başkalarını kendi bildiklerinle yargılamak...

Zordur...  vicdanlı olmak....
Kolaydır... zalim olmak....

Zordur... yaşamak...
Kolaydır... ölmek...


Zordur... insan olmak...
Kolaydır....  insan olduğunu unutmak...


Eğer kolay ilerliyorsan dikkat et; yokuş aşağı gidiyor olabilirsin!
G. TAUNT



Zorluklar ne denli büyük olursa zafer de o denli büyüktür. 
CICERO



"İmkansız,  bu dünyayı değiştirebilecek gücü içlerinde keşfetmek yerine, kendilerine sunulan dünyada yaşamayı daha kolay bulan küçük insanların ortaya attığı büyük bir kelimedir" 
MUHAMMED ALİ





4 Nis 2014

nedendir ki bu şaşkınlık seçim sonuçlarına????




30 Mart 2014 tarihinde yerel seçimler yapıldı.... sonuçlar ortaya çıktıkça, AKP'nin tüm şaibelere rağmen %43 lerde olduğu görülünce, oldukça büyük bir kesim şaşırdı... sonuca inanmakta zorlandı...

ben de buna şaşırdım çünkü seçimlerdeki etkin olgunun “algı” yönetimi olduğu bilinen bir gerçektir…

AKP, 2002 yılında, eskimiş ve kendini yenileyemeyen partilerin programları nedeniyle siyasi ve ekonomik yılgınlık içerisinde olan ülke vatandaşlarını  Özalvari bir şekilde ortada toplayan yeni umutlar veren bir parti algılaması yaratarak kazandı.

AKP seçimlerden önce yaptığı saha çalışmalarını, seçimlerin sonrasında daha yoğun biçime sürdürdü….

AKPli kadınlar sahalarda erkeklerinden daha fazla çalıştılar... hiç durmadan imece usulu.... kırsallarda da... kentlerde de.... hiç durmadılar.... mesela  yalnız yaşayan yaşlıların evlerine temizliğe gittiler, yemeklerini yaptılar....ihtiyaçlıların ihtiyaçlarına derman olmaya çalıştıklarına ikna ettiler nsanları.. kimi zaman bir paket makarna ile... kimi zaman bir torba kömür ile...  ama hep oralarda dolaştılar... kimi zaman başkalarından bağış olarak topladıkları ikinci el giyecekleri eşyaları dağıtarak.... bıkmadan usanmadan...  örgütlü bir biçimde....  ve örgütlerine hem sempati kazandırdılar… hem yeni üyeler kazandırdılar....

AKP'li ablalar/abiler  maddi ve manevi sahip çıktılar kırsallardan kentlere gelen öğrencilere.... yurtlarda.. üniversitelerde... ve örgütlerine yeni ablalar/abiler kattılar....

AKP'liler, fazlasıyla eleştirdikleri masonlar gbi; kendilerinden olan iş adamlarından alışveriş yaptılar, kendilerinden olanların markalarını satın aldılar, kendilerinden olanlara iş alanları yarattılar, kendilerinden olanlara destek vermek adına daha uzaktaki markete yürüdüler… daha uzaktaki lokantaya gittiler…  iş adamları kendilerinden olan matbaa sahiplerine iş vermek için direk aramak yerine daha pahalıya mal olacağını bile bile kendilerinden olan komisyoncuyu aradılar o da nasiplensin diye…
Bir nevi saadet zinciri kurdular birbirlerini kalkındırmak ve destek olmak adına…

AKPliler organize örgütler halinde, erkekli kadınlı çoluklu çocuklu arı gibi çalıştılar ve bal teknesini azlı çoklu paylaştılar...

AKP liler kentlerde de, köylerde de hep sahadaydılar...

AKP tabanındakiler, “örgütleşme” olgusunun ne olduğunun bilincinde olmasalar da, cemaat ve kırsal kültür geleneklerinden gelmeleri nedeniyle AKP örgütünün geleneksel  hiyerarşik yapısına çabuk adapte oldular ve elde ettikleri olanakları gördükçe birbirlerine daha fazla bağlandılar.

Bugün AKP örgütünün en üst yönetiminin ve üst yönetimlerinin ülkenin geneli ve demokrasi adına ne yapıp yapmadığını tabandakiler umursamıyor...

Tıpkı;

İleride, daha da iyi duruma geleceği umudunu taşıyan ve bugün aldığı ücret ve çalışma şartlarından mutlu olan alt kadrolardaki bir işçi veya memurun;

O şirketin ülkeye katkılarının ne olup olmadığını,
O şirketn diğer şirketlerle olan rekabetini,
O şirketin kar edip etmediğini,
O şirketin teknolojisinin gelişip gelişmediğini,
O şirketin büyüme hızını ve biçimini,
O şirketin vergilerini tam ödeyip ödemediğini,
O şirketin üretim ve/ya hizmet düzeninin doğru işleyip işlemediğini,
O şirketin satın alma sorumlusunun cebine komisyon indirerek  daha pahalı veya daha kalitesiz ürün satın alarak şirkete zarar verip vermediğini,
O şirketin ürünlerinin kalitesinin beyanlara uyup uymadığını...
O şirketin haksız rekabet yapıp yapmadığını,
O şirketin insanların sağlıklarıyla oynayıp oynamadığını,
O şirketin ürünlerini maliyetlerinin çok üzerine satıp satmadığını,
O şirketin genel müdürünün zimmetine para geçirip geçirmediğini,
O şirketin yöneticilerinin sermaye sahiplerinin güvenlerini kötüye kullanıp kullanmadıklarını,
O şirketin yöneticilerinin brleri tarafından denetlenip denetlenmediğini,
Arada bir gördüğünde kendisine iyi davranan Genel Müdürün ve Müdürlerin performanslarının ne olduğunu....
umursamadığı gibi.....
umursamıyorlar…

şirket batana kadar da umursamayacaklar…  şirketin batma ihtimalini bile düşünmeyecekler...

çünkü:
Recep Tayyip Erdoğan, 7 milyon 551 bin 472  elamanı olan AKP şirketinin genel müdürü gibi hareket ediyor… onları başarıyla yönlendiriyor…  öyle aracı/sekreter falan da kullanmıyor .. açıyor telefonu… ‘Alo Fatih…’ deyiveriyor.…
Ve bu Genel Müdür her fırsatta çalışanlarına diyor ki “siz benim için çok önemlisiniz… sizin için ben dünyayı karşıma alırım”  
arada bir aklına esiyor evlerine giriyor onlarla sohbet ediyor…
hangi çalışan işçi koskoca Genel Müdürü evinde ağırlamaktan mutlu olmaz….????  Evine kadar gelen koskoca Genel Müdür’ün kendisini sevdiğine değer verdiğine inanmaz….
Arada bir aklına esiyor, cami çıkışında simitçinin bütün simitlerini alıp oradakilere dağıtıyor…. Simitlerini yerken sohbet ediyor…
Hangi çalışan işçinin hoşuna gitmez Genel Müdürü ile böylesi bir durumu yaşamak…???
Bu Genel Müdür …. Çok güçlü….  Öylesine güçlü ki… koskoca askerlere diz çöktürdü….
Bu Genel Müdür o kadar güçlü ki…. sevdiğini, güvendiğini ihya ediyor…
Bu Genel Müdür, yakınlarına o kadar sadık ve güvenilir ki… yanlış bile yapsalar kendi sevdiklerini sonuna kadar koruyor… asla onları yalnız bırakmıyor…. Kendisini onlara kalkan yapıyor…. başkası olsa onları hemen kapının önüne koyardı...
"
BENİM BAKANLARIMI LEKELİYORLAR 

Bir polis operasyona da gitse, operasyona girdiği büro veya evde külhanbeyi gibi oturup tespih sallayamaz. Bu benim polisime yakışmaz. Külhanbeylilik Türk polisine yakışmaz. İster yargı da ister yürütme de olsun bu yanlışı yapanlar cezalarını çekeceklerdir. Benim Bakan'larımı lekelemek isteyenlerin tuzaklarını benim halkım bozacaktır. CHP yolsuzluk istiyorsa kendine baksın. Mesele yolsuzluk değil, mesele yeni Türkiye meselesi. 
"
Yıllarca kendilerini küçük görerek dışlayanlara hiç korkmadan hadlerini bildiren bir Genel Müdür….
Bu Genel Müdür .. o kadar güçlü ki…. Rakiplerinin… düşmanlarının tüm saldırılarına rağmen o dimdik ayakta duruyor ve silindir gibi ezip geçiyor onları….
Ona rakip olabilecek kimse yok…. o yüzden ona iftiralar atıyorlar… kumpas kuruyorlar…. Ama o yine de direniyor… istifa edip yenilmek yerine savaşıyor ve kazanıyor….
Algı bu….
Ancak tüm bunları yaparken “bilinçli” olarak dışladığı bir kesim vardı…  bu kesimi böylesine aleni bir şekilde dışlayarak, kendi tabanını kendisine karşı etkileyebilecek kesim ile kendi tabanı arasına duvar örüyordu... dışladıklarını kışkırtıyordu... gelen tepkilerle de kendi tabanına "gördünüz mü haklıymışım değil mi?"  diyerek daha bir kendi yanına çekiyordu...
ve ne yazık ki muhalefet de hep bu tuzağa düşerek onun elini güçlendirdi...
Diğer tarafta muhalefet….
Türkiye Cumhuriyeti Devletinin ilk partisi olan ana muhalefet partisi CHP’nin kayıtlı üye sayısı 953bin 416…. Yani AKP üye sayısı CHPden 8 kat fazla…
Yıllardır “elitler partisi” olarak algılandı….ülkenin tabanı ile bütünleşmeyi beceremedi…. 
“rakı masası devrimciliği” yaptı üyeleri…  sahada çalışmadılar… Anadolu.. Güneydoğu… Karadeniz… varoşlar…. ve CHP birbirlerine yabancılaştılar….  Sahada çalışan rakiplerinin anlattıkları biçimde tanındılar o yörelerde… sadece televizyonlarda görünemiyor olmak… sadece gazetelerde haberleri yapılamıyor olması değildi sorun….  sahalarda yoklardı….  Onların yanlarında yoklardı….  Her televizyon kanalında her gün boy göstermiş olsalardı  bile  “ elit – üstün ” konuşmalarla yine sonuç değişmezdi…  sahalara inip de onlarla bir arada olmadıktan sonra…onları değer verildiğini uygulamalarla göstermedikten sonra…  onlarla yüz yüze aynı dili kullanarak kendini anlatamadıktan sonra… onların seni tanımalarını sana güvenmelerini sağlamadıktan sonra… AKP yöneticilerinden den çok daha dürüst yöneticilere sahip olmak, ülkeyi çok daha iyi yönetebilecek kadrolara sahip olmak, halkın bütününü kapsayacak sosyal devlet plan ve uygulamaları ile halkın bütünün daha güvenli ve daha refah içinde yaşabileceğini uzaktan anlatarak sonuçlar değişmezdi…  
Yılların MHPsi… Türkiyenin en köklü partilerinden birisi olan MHP…. Üye sayısı sadece 363 bin 393….  muhafazakarlığına rağmen…. bir türlü yaygınlaşamıyor… bir türlü sahalarda güven kazanamıyor….  soğuk savaş döneminin  MHP eski militanları imajı ile dolaşan bazı başı bozuklar yüzünden yeni MHP imajının algılanmasını gecikiyor...oysa MHP olumlu anlamda çok değişti… ama bu gerçeği anlatamadı çünkü sahalarda aktif değiller…
Kürt halkı başta olmak üzere  halkların özgürlüklerini temsil ettiğini iddia eden  HDP 15 milyon küsur kürt nüfusun olduğu Türkiye’de, Kürtlerin haklarını savunduğu halde sadece 44 bin 156 üyeye sahip…   HDP sahalardan hiç çıkmadı… hep orada ama yarattığı “algı”  nedeniyle  yaygınlaşamıyor… Kürt Milliyetçiliği ve Özerk Kürt Eyaletleri söylemleri yaygınlaşmasının önündeki en büyük engel… nasıl MHP yıllardır “kafatascı” oldukları algısını yıkamadıysa…. HDP de aynı algı sorunu ile karşı karşıya…
Mecliste,  çoğunluğu elinde tutan AKP karşısında muhalefet  partileri gerçekten çok çaba gösterdi… belki de Cumhuriyet tarihinde ilk defa mecliste muhalefet partileri gerçekten çalıştı… ezici çoğunluğun blok oylarına, davranışlarına, söylemlerine rağmen muhalefet mecliste çok başarılı oldu…
Ama sokakta… mahallelerde… köylerde… kentlerde…hiçbir sahada  muhalefet  partileri gerçek anlamda yoktu…
Maddi olanaklar değildi buna engel…  Gönüllü kadro yaratamamaktı…
Sınırlı sayıdaki sendikalarla diyalog geliştirememekti…
Sivil toplum örgütleriyle diyalog geliştirememekti…
Muhalefet partilerinin üyesi olmayıp destekleyenler yok muydu???
Çoookkk ama onlar seyirci koltuğundaydı… onların çoğu geleneksel taraftarlardı… aktif değillerdi…  üyelik “aidiyet” getirir… hele de üye olunan örgüt üyelerine sahip çıkıyorsa ve onlarda “biz” algısını yaratabiliyorsa… ben o kadar çok CHP üye kartlı insan tanıyorum ki yıllardır CHP merkezlerinden hiç birisine uğramamış olan…. seyirci koltuğunda oturup duran...
AKP sahalarda tek bir muhalefet ile tanıştı ve hatta isimlerini de kendisi koydu: Çapulcular Partisi
Gezi Parkı direnişleri sayesinde AKP ilk defa sahada kaybetmekten ürktü….  
AKP sadece ve sadece Çapulculardan ürktü…
Tıpkı 80 öncesi hükümetlerinin Deniz Gezmişlerden ürktüğü gibi…
17 Aralıklar falan AKP için sivrisinek vızıltısından öte değil….
Camiyi çalan kılıfını hazırlar derler ya… Deniz Feneri olayından farklı değil ki 17 Aralık ve sonrası…  kılıflarını yırtıp bunu değiştirebilecek tek unsur Gezi Ruhunun güçlenerek yaygınlaşmasıydı...
Ama,
17 aralıklarla ve ardından yağmur gibi gelen tapelerle yaratılan mağduriyet algısı….bu kitlelerin üzerindeki Gezi Parkı eylemlerinin etkisini kaldırdı... hatta şaibeli hale getirdi....
Bir zafer kazanırken mutlaka kurbanlar verilir…. cemaat kurban edildi... zaten de ihtiyaçları kalmamıştı artık cemaat kadrolarına ve onlardan kurtulmak için çalışmalara da başlamışlardı... her seçim döneminde olduğu gibi kurbanlar verildi... bir taşla birkaç kuş vurdular... cemaatten kurtuldular... cemaatten ödünç aldıkları kadroların yükünden ve olası baskılarından kurtuldular... paralel devlet bahanesi ile hukuk sistemini tamamen kendilerine bağladılar... gezi parkı olaylarını hafızalarda rafa kaldırtacak kadar hareketli gündemlerle tabanlarıyla ilişkilerini yenilediler... muhalefeti istedikleri mecraya çekerek seçimleri kazandılar...  gezi parkı eylemleri ile cesaretlenen muhaliflerine iyi bir gözdağı verdiler...
Peki ya bundan sonra….?????
Rakı Masalarında devrim yaptığını sanarak hayali zaferler mi???
Sahalara inip de hem tanımak hem tanınmak mı???
Oy ve Ötesi gibi aktif olarak örgütlenmek mi?? Yoksa, nasılsa başkaları koşturuyor ben hazıra konarım mı???
Bilgisayar başında twitter ve facebook larda üç beş söz edip sonra kendi gettolarımıza çekilmek mi??? Yoksa gettoları ortadan kaldırmaya çabalamak mı???
Direk veya dolaylı olarak “Bu ülkenin büyük çoğunluğu aptal” diyerek ötekileştirmek mi???  Birlikte aydınlanmak mı???
Benim istediklerim yapılmıyor… veya…ben aslında şu statüye layıktım vermediler… diyerek sürekli bölünüp… bölüne bölüne yok olmak mı???? Yoksa uzlaşa uzlaşa birleşerek büyümek mi???
Sendikalar.. STKlar hepsi bilmem ne... şöyle düzgün çalışanı bulamıyorum ... diyerek uzak durmak mı... onların içinde yanlışlara karşı mücadele ederek çıkarcıların elinde sendikaların - STKların kirlenmesine engel olmak mı???
Esas mesele ne seçimler… ne AKP olayı.. ne de diğer partiler olayı…  bugün AKP gider bir kopyası gelir... değerlerin bu denli yozlaştığı bir ülkede "şaibe" uyandığında istifa etmek gibi onurlu bir davranış yaşanamaz... çünkü ortak değerler yitirildi yerine "benim doğrum geçerlidir" yerleşti...
Bu ülkenin sorunu… uzlaşarak birlikte yaşama kültürünü geliştirememek… bu ülkenin sorunu demokrasi kültürünü içselleştirememek... ülkenin sorunu hukukun üstünlüğünü özümseyememek….
Bu ülkenin sorunu… rantiyeciliğin benimsenmesi ile orta tabakanın ortadan kalkması sonucunda zengin-fakir uçurumunun büyümesi ile  ucuz popüleritenin aydınlık ile karanlık arasına perde edilmesi... aydınlar ile cahil bırakılmışlar arasındaki iletişimin kopmuş olması… aynı mekanlarda apayrı gettolarda yaşamaları…
Bugün AKPnin oy deposu olarak düşünülen kırsallar, varoşlar ve de işçiler…. Bir dönem Deniz Gezmişlerin en büyük destekleriydi…  Mahir Çayanların koruyucularıydı... onları bağırlarına basanlardı…  hem de muhafazakar hükümetlerin varlıklarına, propogandalarına ve silahlı kolluk kuvvetlerinin tüm eziyetlerine karşı… 
Hadi o günler biraz eskidi… unutuldu diyelim… ama daha dünkü bile denilemeyecek kadar yeni olan Gezi parkı eylemleri hiç mi bir şey anlatamadı iktidar olma adayı bu partilerimize????
Yüksek okullara gitmeyenlerin.. hatta, hiç okullara gitmeyenlerin de anlama kabiliyetlerinin olduğunu???? yeter ki onları adam yerine koyarak anlatanlar olsun...   onları ötekileştirmek yerine....
Bu ülkenin başının esas belaları diplomalı cahiller... diplomalarla atlayamadıkları sosyal sınıflara para ile atlayabileceğini düşünerek kısa yoldan para bulmak adına haksız kazançlar peşine düşenler... ve ne yazık ki ellerindeki diplomalar sayesinde ulaşabiliyorlar bu tür kazançları elde edebilecekleri noktalara...
Okan Bayülgen sürekli olarak “sanatçılar kimseye örnek olmak zorunda değil” der… çok da doğru bir sözdür….
Ama;
çoğunluğun  popüler insanların  kıyafetlerini ve yaşam biçimlerini örnek aldıkları bir toplumda… popüler aydınlara  “örnek” olma görevi düşüyor… sanatçı… yazar… oyuncu… siaysetçi… hukukçu… mimar… mühendis… manken… artist.. aktör… iş adamı… her ne olursa olsun… her kim olursa olsun…
 ta ki… halkın ezici çoğunluğu
 “sanatçıları sanatçı” olarak kabul etmeyi algılayana kadar…
“parti başkanı” nı parti başkanı olarak görmeyi ve bizim adımıza tek başına milletvekillerinin kimler olacağına karar veremeyeceğini algılayana kadar…
“hükümetlerin geçici devletlerin kalıcı” olduğunu algılayana kadar…
“tüm hükümet üyelerinin.. tüm milletvekillerinin… tüm devlet memurlarının…. Tüm belediyelerin ve çalışanlarının maaşlarının ve harcamalarının tamamını vatandaşların ödediğini ve tüm harcamaları sorgulamaya hakları olduğunu” algılayana kadar….
“tüm devlet ihalelerinde ödenen ihale bedellerinin vatandaş tarafından karşılandığını” algılayana kadar…
“her hamili kart” alışverişinde birilerinin haklarının yenildiği algılanana kadar…
“hükümetin ve devletin görevlerinin tüm vatandaşlara eşit şekilde davranmak” olduğu algılanana kadar….
“hukukun üstünlüğü ilkesi” en başta hukukçular tarafından olmak üzere tüm vatandaşlar tarafından benimsenene kadar…
“bu ülkenin vatandaşı olan her bireyin birbiriyle tamamen aynı haklara sahip olduğu her vatandaş ve her devlet kurumu tarafından benimsenene kadar…
Bu ülkede seferberlik olmak zorunda… Vatandaş olmayı öğrenme seferberliği…
İstisnasız herkesin sorumluluğu var….
Bu sorumluluktan hiçbir vatandaş kaçamaz… aydınlar ve eğitmenler hiç mi hiç kaçamaz…
Vatandaşlık bilincini topyekün özümseyene kadar birbirimizi eğitme sorumluluğumuz var….
Her birimiz önce vatandaş olmayı öğrenmek ve benimsemek zorundayız ki…
Partilerimiz düzene girsin…kendi içlerinde demokrasiyi uygular olsunlar ki iktidar olunca da vatandaşlara demokrasiyi yaşatabilsinler...
Meclisimiz doğru çalışsın… Milletvekillerimiz Parti başkanlarına değil millete karşı sorumlu olduklarının bilinci ile çalışsınlar...…
Hükümetimiz “hükümet” olsun…  devletimizin saygınlığını ve refahını artırmak için çalışsınlar ve vatandaşa hesap vermeyi bilsinler…
Devletimiz “devlet” olsun…  kendi aileleri dahil tüm vatandaşların güven ve huzur içerisinde yaşayabilmesi için çalışsın…
Sanatçımız ‘sanatçı ‘ olabilsin….  Sanat eserleri ile güzelleştirsinler yaşamımızı…
Kadınımız ‘insan’ sayılsın…  ‘çocuklarımız’ değerli olsun yarınlarımızın aydınlıkları olsunlar… 
çoğunluğun azınlığı, güçlünün güçsüzü ezemediği, her vatandaşın anayasal haklarını eşit ve özgürce kullanabildiği bir ülkemiz olsun...
Bütün bunlar  bir gecede olup bitmez… süreç ister… hem de kısa olmayan bir süreç ister….ama kesinlikle gerçekleşir… her gün bir damla… birike birike….
Aksi takdirde biz hiç bir zaman ne Başbakan seçebiliriz.. ne Başkan.. ne Milletvekili.. ne Belediye Başkanı...
sadece  Padişahlardan birini  ve o bir padişahın tayin ettiği Divan üyelerini onayladığımızı oylarız... ötesini değil....

Bunlar da ilginizi çekebilir...

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...