Bizim eski köyümüzde bir Adalet teyze vardı. Boylu poslu güzel bir kadındı. Yaşına rağmen mankenler gibi dimdik bir yürüyüşü vardı. Erkeği kadını herkes kendisine saygı duyardı. Azgından çıkacak sözü tartar, düşünür öyle söylerdi. Öyle sanıyorum ki köyümüzdeki erkeklerin çekindiği tek kadın oydu. Erkekten beter erkek denir ya öyle bir kadındı işte.
Köyümüz bir tepenin yamacında kuruluydu. Adalet teyzenin evi tam tepedeydi. Köyün merkezine gelen yolda karşınıza ilk onun evi çıkardı, sonra da iki erkek kardeşi Adil amca ve Hak amca ‘nın evlerini görürdünüz. Yolun devamında köyün mezarlığının yanından geçerdiniz. Yolun sonu da köy merkezi olurdu. Birkaç köye yetecek büyüklükteki cami ve bahçesi tam köyün merkezindeydi. Caminin önünde, yolun karşısında köyün tek kıraathanesi, aynı zamanda tuhafiyesi olan tek bakkalı biraz ilerisinde de iki derslikli tek okulu olan ilkokulu vardı. Evler de bu merkezin etrafında, Caminin öteki tarafından geçen derenin kıyılarına dağılmıştı. Anlayacağınız, Adalet teyzenin evi köy merkezine en uzakta olan evdi.
