unutmayalım etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
unutmayalım etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

11 Mar 2014

Güle Güle Çocuk Berkin Hoş Geldin Efsane Berkin Elvan





Bugün gencecik bir çocuğun yaşamı sona erdi...
İktidarın Gezi Parkı direnişcilerine sabahın köründe saldırma biçimiyle sabırlar taşmış ve insanlar barışcı protestolar ile sokağa dökülmüştü....  
Çoğunluğu gençlerden oluşan kitlelerin üzerine iktidarın, yani hükümetin başı olan Başbakan'ın "ben emir verdim... kahraman polislerim destan yazdı..." diyerek gönderdiği ve kolladığı polislerden bir tanesinin gaz fişeği ile vurulan,   Berkin Elvan'ın bu dünyadaki yaşamı sona erdi....

Berkin Elvan bir çocuktu...
Berkin Elvan 14 yaşındaydı...
Berkin Elvan ekmek almaya gidiyordu...
Elinde silah yoktu...
Elinde pala yoktu...
Elinde sopa yoktu...
Başında sicil numarası kapatılmış kaskı yoktu...

Berkin Elvan ekmek almaya gitmek yerine protesto ediyor da olabilirdi...
Protesto ediyor olması neyi değiştirirdi?
Çocuk olmasını mı???
14 yaşında olmasını mı?
Elinde silah olmadığı gerçeğini mi?
Elinde pala olmadığı gerçeğini mi?
Elinde sopa olmadığı gerçeğini mi?
Başında sicil numarası kapatılmış kaskı olmadığı gerçeğini mi?

Berkin Elvan, kendisini korumak ve gözetmekle yükümlü olan ve babasının "Berkin daha iyi yaşasın" diye ödediği vergilerle beslenen  Devletinin, bu vergilerle maaşı ödenen Başbakanı'nın, İçişleri Bakanı'nın, Vali'nin, Emniyet Müdürü'nün talimatları ile ve yine Berkin'in babasının vergileriyle kendi evlerine ekmek götüren Polis Ağbilerinin eliyle ölüme gönderildi...

Berkin Elvan, 269 gün hastanede yatarken devletinin hiç bir birimi üzüntü belirtmedi...  tıpkı "asmayıp da beslese miydik?" diyerek pişman olmayan Kenan Evren gibi...

İlahi dinlere inanalar bilirler ki.... bu dünyanın ötesinde sonsuz bir öteki dünya var..... Hesap günü var.... 

ama bazı şeyler öteki dünyayı beklemiyor...

11 Kasım 1887 de ABD/ İllinois'te idam edilen Spies'in kendisini idam edenlere bir haykırışı vardı:
' Sessizliğimizin, bugün susturmaya çalıştığınız seslerimizden daha güçlü olacağı günler gelecektir' (The time will come when our silence will be more powerful than the voices you strangle today)

Berkin Elvan toprakla kucaklaştığı her gün....
Başbakan'ın referandum öncesi gözyaşları ile asılmasını eleştirdiği Erdal Eren efsanesi gibi.... Berkin Elvan efsanesi de nesillere miras olmak üzere yeşerecek...   

Gün gelecek....
Berkin Elvanların... Erdal Erenlerin... Ethem Sarısülüklerin...Deniz Gezmişlerin... Abdullah Cömertlerin... Yusuf İnanların... Mehmet Ayvalıtaşların.... Hüseyin Aslanların.... Ali İsmail Korkmazların.... ve diğerlerinin mahküm edildikleri sessizlikleri tüm haksız sesleri boğacak...

Hoş Geldin efsanelerin arasına yaşı küçük kendi büyük Berkin Elvan....

Nur içinde yat....






29 Eyl 2013

Bir çınar daha veda etti...


Dün,  28 Eylül 2013 tarihinde, zor yetişen insanlardan bir tanesini daha 83 yaşındayken yitirdik... . Şu Çılgın Türkler kitabı ile tanımayanı kalmayan  Turgut Özakman'ı...   

Bazı insanlar çok özeldir... ve bu özel insanlar da çok nadirdir....  
tiyatro ve edebiyat dünyasının çınarı Turgut Özakman işte o özel insanlardandı....   

Nurlar içerisinde yatsın..... 






28 Eyl 2013

Çapulcu Y-kuşağı ve Tuncel Kurtiz




Gezi Parkı’nın imara açılmasına tepkili olan gençlerin, ağaçlarının sökülmeye başladığı haberi ile ağaçları korumak için bir eylem başlattıklarını duyduğunda gülümsemişti Tuncel Kurtiz…

77 yaşındaydı…bir zamanlar o da bu üniversiteli gençler gibiydi…bütün benliği ile daha güzel bir dünya için atıyordu yüreği. üniversitede hukuk, psikoloji, filoliji, sanat tarihi okumuştu ama bitirmek nasip olmamıştı.  54 yıl önce hiç ayrılmak istemeyeceği üniversitesinde okumaya başlamıştı. Dormen tiyatrosunun kapısından girdiğinde “işte” demişti…”işte benim hayatımın üniversitesi bu tiyatro sahneleri”  ne geçen yıllar ne de aldığı ödüller ona yeterli gelmişti kendisini mezun etmeye… Rahmetli Yılmaz Güney’in Sürü filminde oynayınca daha önce adını bilmeyenler de tanımıştı… ünlüydü artık… ama ünlü olması yeterli olması demek değildi.. daha çok çalışması gerekiyordu… o da öyle yapmıştı.. hep daha iyisi için çalışmıştı…

31 Mayıs sabahı polisin Gezi Parkı’ndaki gençlere saldırarak çadırlarını yaktıklarını öğrenip de görüntüleri izlediğinde, kendi  gençlik anılarına daldı bir süre.. hiçbir şey değişmeyecek miydi bu ülkede? Her gelen iktidar, henüz çıkar hesaplarıyla kirlenmemiş gençleri anlamaya çalışmak yerine, böylesine canlarını yakarak yüreklerindeki  sevgi ve dünyayı güzelleştirme umutlarını mı alacaktı ellerinden???... Yılların yorgunu vücudunun isyanına  bir okkalı küfür sallayarak doğruldu yerinden… yalnız bırakmayacaktı bu gençleri… elinden ne geliyorsa onu yapacaktı… yüreklerindeki geveze umut kuşları ölmesin diye…

Meydanları dolduranların arasında sanatçı arkadaşlarını, anneleri-babaları görünce.. “haydi Türkiyem, bu kez yalnız kalmasın gençlerimiz… bu kez yaralanmasın yürekler, bunu borçluyuz bu gençlere” diye düşünerek sevinmişti.. heyecanlanmıştı  bypass’lı kalbi …  

Sonra bir şey dikkatini çekti… bu gençler kendi gençliğindeki gençlerden çok daha  farklı bir şeyler söylüyorlardı….

Kendilerine Y-kuşağı diyen zekaları ve mizah anlayışlarıyla tüm dünyaya seslerini şimdiden duyuran bu gençler  “özgürlüklerime dokunma” diye slogan atıyorlardı…“daha fazla özgürlük ve daha fazla eşitlik…. “ şeklinde alıştığı çapulcu sloganları değildi…Kaşlarını çattı  daha iyi duymaya çalıştı onların  beyinlerinden kalplerinden saçılanları…

 “yetmez ama evet” diye kabullenip zamanla iyileşme beklerken  “mevcut” olan  özgürlük ve haklarının ellerinden alındığı algısı içine girdikleri için meydanlara çıkmışlardı…

Şimdi anlıyordu onları… şimdi anlıyordu o yorgun yüreği,  90 yıllık Cumhuriyet’in nesillere kattıklarını… şimdi çok daha iyi anlıyordu Atatürk’ün eğitime neden bu kadar çok önem verdiğini… şimdi anlıyordu  “insan” değerlerinin yükselişinde doğru bilginin önemini… şimdi anlıyordu sosyal ağların sağladığı önyargılar olmadan başlayan arkadaşlıkların insanlığa katkılarını… sosyal ağların sınıfsız ve önyargısız  toplum yaşamını buraya taşımışlardı.. ”Gezi Ruhu”  ile farklılıkların güzelliklerini paylaşmanın,  çatışmaların acılarını paylaşmaktan daha güzel olduğunu gösteriyorlardı tüm dünyaya…

Yıllar boyunca,   “daha fazla” bir şey istemek için sokağa dökülmeden beklemişlerdi…
 “seçimlerle gelen iktidarlara, onlara oy verenler  adına saygılıyız”  demişlerdi sessiz ve tepkisiz duruşlarıyla…
Karşılığında aynı saygıyı bekleyerek…  
Ama olmamıştı…  bekledikleri saygıyı görememişlerdi…
Gezi Parkı’nda olanlardan sonra… sessizliklerini bozmaya karar vermişlerdi…

“28 şubat’ta bize eziyet edilirken neredeydiniz?” diyenlere cevaben;
“ biz kreşteydik…” derken çapulcular, aslında;
 “geçmişte birileri senin canını yakmış olabilir… belki dedelerimiz… belki babalarımız… ama biz değiliz senin canını yakan… gel kan davasından vaz geç… bizim masum kanlarımız bulaşmasın ellerine… intikam yeni intikamları doğurur.  Bugün senin canını hiç acıtmamış olan,  sana-senin değerlerine- yaşam biçimine saygı gösteren biz duruyoruz karşında… senden de tek istediğimiz aynı saygıyı senin de göstermen… bu dünyada hepimizin barış içerisinde, kimseye haksızlık yapılmadan sevgiyle yaşayabileceği kadar yer var… ”  diyorlardı

Tuncel Kurtiz’in yaşlı yüreği çevresinde gördüğü bu gençlerle gurur duyuyordu…  ama... gençlerin kalplerinden yükselen umut ışığını izlerken yüreğinin acımasına engel olamıyordu.. biliyordu iktidarlar bir kere çapulcu dedikten sonra , çapulcu dediklerinin seslerini duymayı red ederdi… tarih kitapları bunlarla dolu değil miydi? Ya kendi tecrübeleri?... Ama kalbindeki umut kuşu gençlere inanmak istiyordu…bu kez farklı olsun… yeni bir sayfa açılsın… istiyordu….

Tuncel Kurtiz’in yorgun yüreğinin umut kuşu bir kez daha hüzünlü es ler vermeye başladı umut şarkısında….İktidarın  barışçı göstericilere karşı cevabı, gençlerin yüreklerine öfke enjekte eden,  polis şiddeti, gözaltılar, tutuklamalar, yaralanmalar, ölümler oldu…

Öfkelerini olabildiğince kontrol etmeye çalıştı genç çapulcular… yaşananları  izleyenler dayanamadılar kitleler genişledi.. onlara destek verenlerin sayısı arttı…

Bu genç çapulcular sadece AKP iktidarına değil tüm dünyaya sesleniyorlardı ve onların çağrılarını duydukça gözleri doluyordu Tuncel Kurtiz’in…

Y-kuşağı, intikam ve kin dolu bir dünyada yaşamak istemediğini haykırıyordu… onlar yarınların huzurunu geçmişin kanlı intikamlarıyla uğraşmaya tercih ediyorlardı…  ellerine kan bulaşsın, rüyaları kabuslara dönüşsün istemiyorlardı…  savaş haberlerinde insanların birbirine uyguladıkları vahşetleri izlemek istemiyorlardı…  onlar ne öldürmek istiyorlardı ne de ölmek istiyorlardı…sadece keyifle yaşamak istiyorlardı… şarkı söylemek dans etmek istiyorlardı… aşk istiyorlardı kin yerine…

Bu çağrılara cevaben, orantısız şiddet uygulayan, kapalı alanlara ve insanlara nişan alarak gaz bombası atan,  ağır yaralanmalara ve hatta ölümlere sebep olan polisleri  Başbakan’ın  “kahraman…”  diye nitelendirdiği tüm medyada yer aldı.

Ancak bu kahramanların kahramanlık videolarını fotoğraflarını yayınlamadılar…. Tıpkı çapulcu hareketini yayınlamadıkları gibi….

Madem ki polislerin yaptıkları yasaldı.. doğruydu… görevlerinin gereğiydi… kahramanlıktı… yayınlanmasında nasıl bir sakınca olabilirdi?  Neden ülkenin bütününün bu kahramanları tanımasını, destan yazan kahramanlıklarının nasıl gerçekleştiğini gözleriyle görmelerini  istemediler ki? “…

Madem polis sadece görevini yapmak için sahalara iniyordu,  kasklarındaki numaraları kapatma gerekçeleri neydi?  Neden bu güzide polislerimiz kahraman kimliklerinin bilinmesini arzu etmediler?

Madem ki çapulcu hareketi 3-5 vandal çapulcu işiydi neden medya sansürlendi? Kimden ne gizleniyordu? Neden gizleniyordu?

diye sorgularken çoğunluk…..

Tuncel Kurtiz  iktidarlarların neyi neden sansürlediklerini ve neyi neden söylediklerini kavrayacak kadar bu dünyada yaşamış olmanın tecrübesiyle,  yorgun bedeninin limitlerini zorlayarak dolaştı meydanlarda, gençlerin yüreklerindeki umut kuşlarını yaşatmaya, öfke kıvılcımlarını  sakinleştirmeye çabalıyordu…

Polislerin görüntüleri gizlenirken, çapulcu gençlerin kendi kendilerinin fotoğraflarını ve videolarını çekip sosyal ağlarda paylaştıklarını gördükçe onların cesaretleri ile gururlanırken kimliklerini öğrenen iktidarın onlara yapabileceklerini düşündükçe kalbinin sıkıştığını hissediyordu…

Ama biliyordu ki bir insan, bir şeye, gerçekten inanıyorsa ve yaptığının doğru olduğundan eminse.saklanmaz…gizlenmez… başına ne gelirse gelsin inancından vaz geçmez… o yüzden bu gençlerden “suç işlemişler” gibi gizlenmelerini beklemek onları gizlenmeye ikna etmek olanaksızdı…

Nitekim, bir sürü genç, tutuklamalara tepki olarak kaçıp saklanmak yerine  “demokratik hakkımı kullandım ben de suçluyum” diyerek kendilerini ihbar ettiler…

Dayak yediler,  yaralandılar, gözlerini kaybettiler, hayatlarını kaybettiler,  tutuklandılar, işlerinden atıldılar….   Vaz geçmediler… Tuncel Kurtiz de vaz geçmedi onların yanında olmaktan… hıçkırıklar boğdu kalbini onlar acı çektikçe… onlardan birileri öldürüldükçe… bir kez daha kardeş kavgasında kan dökülmesini izlemeye dayanamıyordu artık… umut kuşu yorulmuştu çırpınmaktan ama direniyordu canlı kalmaya…

27 Eylül 2013 sabahı sporunu yaptı… evine döndü… ve düştü… düştüğü yerde öylece kaldı… 77 yıllık bir yaşam… hiç susmayan umut kuşu….  Daha güzel bir dünyada yeniden yaşamaya yola çıkmıştı…

Giderken biliyordu aslında;
Gezi Parkı Çapulcularının şimdiden tarih sayfalarında yerlerini aldılklarını…  

Bu iktidar bir 30 dönem daha %90larla oy alarak iktidarda kalsa bile… hatta yeni bir  Osmanlı İmparatorluğu yaratsa bile,  7 cihanı yönetse bile,  tüm dünya başkanları önlerinde diz çökse bile….  tüm dünya bu iktidarın uygulamaları ile Türkiye’yi demokrasi anıtı olarak görse bile.. tüm ülkelerin gençleri bizim ülkelerimizin üniversitelerinde okumak istese bile… tüm güneş sistemindeki gezegenlere tüm diğer ülkelerden önce üsler- koloniler kuracak kadar bilimde – teknolojide ilerlesek bile… Çapulcularla ilgili tüm kayıtlar silinse,. tek bir yazılı ve görsel kanıt kalmasa bile…. Çapulcu efsanesi kulaktan kulağa yayılarak yaşayacak ve büyüyecek…

Bugün adı bile telafuz edilmeyen, “devede kulak olan” Mehmet Ayvalıtaş, Abdullah Cömert, Ethem Sarısülük,  Ali İsmail Korkmaz, İrfan Tuna  ve polis Mustafa Sarı da tarih sayfalarında  Uğur Mumcular, Deniz Gezmişler, Çetin Emeçler, Bahriye Üçoklar, Hrant Dink … ve daha birçokları gibi … efsaneleşerek yaşayacaklarını biliyordu…





Nereden mi ????

Çok basitti…. Sadece 77 yıllık ömrünce yaşadıklarına bakıyordu... sonra daha eski  tarih sayfalarına… efsanelere…
İnsan evlatları unutmuş görünebiliyorlar ama asla unutmuyorlardı…. kendileri için ölmeyi göze alan kahramanları…

Ama kendisinin de gönüllerde hep yaşayacağını… bilemedi…

Oysa…
ne tiyatro sahneleri, ne beyaz perdeler, ne ekranlar, ne çapulcular, ne de seyircilerin unutacak seni….



23 May 2012

O, Şarkıyı Söylerdi...

(27 Ağustos 1938 - 23 Mayıs 1996)


1961 yılında başladığı profesyonel müzik hayatında unutulmaz sesi ile can verdiği şarkılarıyla gönüllerde yer etti...

Yakalandığı siroz hastalığı nedeniyle, Urla/İzmir de  23 mayıs 1996 tarihinde yaşama veda etti.

Bu büyük sesi hatırlamak ve hatırlatmak istedim...

Nurlar içerisinde yat Tanju Okan...




21 May 2012

Avni Dilligil diye bir Efsane...

(1 Ocak 1908 - 21 Mayıs 1971)


Tiyatro sanatçısı... Sinema oyuncusu... 

1924 yılında babasının tayini nedeniyle Samsun'a giderler. Burada Türk Ocağı'nda ilk tiyatro çalışmalarına başlar. İlk olarak Abdülhak Hamit'in 'Eşber' adlı oyununda 'Eşber' rolünü oynar. Bunun ardından Muhsin Ertuğrul sahnesinde seyrettiği 'Cehennem' piyesini kendisi sahneler ve oynar.. 

6 May 2012

Darağacında yeşeren üç fidan anısına..



Darağacında, solmak yerine, yeşererek köklenen 
bu üç fidanın önünde saygıyla eğiliyorum,


11 Kasım 1887 tarihinde, August Spies ‘Sessizliğimizin, bugün susturmaya çalışacağınız seslerimizden daha güçlü olacağı günler gelecektir ‘ demişti, arkadaşları George Engel, Albert Parsons, ve Adolph Fischer ile birlikte, ağırlaştırılmış biçimde uzun süre can çekişerek idam edilmelerinden önce...


Yargılama jet hızıyla olmuştu.  Mahkeme konusu olan suç ile ilişkileri olduğunu belirtecek bir kanıt olmadığı halde idamlarına karar verildi.  (*) 


Onların gerçek suçları, ezilen işçilerin haklarının verilmesini talep etmeleri ve kitleleri organize edebilme kabiliyetleri olmuştu. Egemen güçler için en büyük tehlike olmuşlardı. Kendi deyimleri ile böylece yılanın başını kesmişlerdi.

6 Mayıs 1972 tarihinde, Deniz Gezmiş, Hüseyin İnan ve Yusuf Aslan,  jet hızıyla sonuçlanan bir mahkeme kararının, yine jet hızıyla gerçekleştirilen parlamento, senato ve Cumhurbaşkanlığı onayları (**) ile Ankara Merkez Cezaevi’nde idam edildiler. Deniz Gezmiş ağırlaştırılmış biçimde uzun süre can çekişmesi sağlanarak idam edildi. Detayları ile anlatmıştım bu süreci hatırlarsanız, Bugün de aynı türkü çalar mıydı?  diye sorarak..

2 Nis 2012

masallarını dinledik pek bir severek..

2 Nisan 1805 - 4 Ağustos 1875


Hans Christian Andersen doğmuş 1805 yılında bize masallar bırakmak için... öylesine güzel masallar bırakmış ki modası yitmeden nesiller boyu dinleye devam etmiş dünya çocukları..

Andersen anısına bugün çoğumuzun sevdiğinden emin olduğum bir masalını sunmak istedim.

26 Mar 2012

bir Küçük Hanımefendi dokundu beyaz perdeye..

28 Haziran 1936 - 26 Mart 1995

Bir genç kız geldi Yaşilçam'a.. Belgin Doruk adında..

21 Mar 2012

Hep Hatırlıyoruz seni Aşık..


25 Ekim 1894 - 21 Mart 1973

'Dostlar Beni Hatırlasın ' demiş Âşık Veysel Şatıroğlu, hatırlamak için unutmak gerek.. Oysa biz onu unutmadık, unutturmadı kendisini bıraktığı eserler ile..

18 Mar 2012

Turist Ömer Gönüllerde...

5 Nisan 1925-18Mart 1995
Bir Turist Ömer vardı, sürekli gezerdi..
Yamyamlar Arası'na.. Arabistan'a.. Boğa Güreşine..  Almanya'ya.. ve daha bir sürü yere..

11 Mar 2012

Bir Gülümse, Bin Düşün yoksa Beni Anlamazsın...


Kimileri konuşur konuşur ama derdini anlatamazken,
Kimileri yazar yazar ama derdini anlatamazken..


Birisi, çıkar ortaya boş bir kağıda iki çizik atar, sayfalar dolusu yazmışcasına hem kendi derdini anlatır, hem benim derdimi anlatır, hem senin derdini anlatır.. hem kendinle yüzleştirir, hem dünyanı sorgulatır.. ama yüzüne de bir gülümseme oturtur, dercesine her şeye rağmen gülümsemeye değer yaşam... 


10 Mar 2012

hem kızıp hem sevilir mi?

10 Mart 1920 - 10 Mart 2008

İyi ki doğdun...
İyi ki Yeşilçam'a yolun düştü..
İyi ki seni tanıdık...

7 Mar 2012

Demokrasi uğruna..


1935- 7 Mart 1990
İyi bir gazeteciydi, ülkenin aydınlarındandı, görevi halkı bilgilendirmekti.. işini olması gerektiği gibi yapıyordu.. ama bundan haz etmeyenler vardı ve takvimler 7  Mart 1990 tarihini gösterdiği sabah, işine gitmek için evinin önünde bindiği arabasına saldıran kar maskeli iki kişinin çarpraz ateşleriyle vücüduna isabet eden 7 kurşun ile susturuldu. Yetmedi şoförü Sinan Ercan'ı da beraber öldürdüler...

Çetin Emeç susturulmak için öldürülen ilk gazeteci değildi, sonuncu da olmadı..


6 Mar 2012

Bir Vardı, Hep Kaldı..

2 Mart 1927- 6 Mart  1989


Bir müzik adamı vardı, hayatı müzik olan. 1961 yılında, Bob Azzam'ın söylediği,  "C'est écrit dans le Ciel" adlı  parçayı çok beğendi ve oturup Türkçe sözler yazdı.  İlham Gencer de muhteşem yorumuyla söyledi .. Bak Bir Varmış Bir Yokmuş ...  diye..  Böyle başladı işte  Türk Pop müziği... Türk Pop Müziği'ni bizlere hediye eden bu büyük müzik adamı, Fecri Ebcioğlu'nu  kısacık da olsa anmak ve hatırlatmak istedim....düzinelerce parçalarından sadece 4 tanesini sunarak..

3 Mar 2012

Benim Danny'm...

18 Ocak 1913 - 3 Mart 1987

13 yaşında evinden kaçıp sokaklarda şarkı söyleyerek kendi ayaklarının üzerinde durmayı beceren, Ukrayna asıllı çocuk, adım adım, kelimenin tam anlamıyla anlının teri ile, Danny Kaye efsanesini yarattı.Gerek filmleri, gerek sahne performansları ile dünya ona taptı.

2 Mar 2012

Gönlüm'sün Ege'nin güzel Adamı..


Bir Özay Gönlüm vardı.. daha dün gibi hatırlarım o güler yüzüyle televizyon programlarına çıkışını bekleyişimizi..  Ne keyif alırdık O'nu dinlemekten.. Egemizin güzel lehçesini, güzel türkülerini onunla sevdim..sevdik..

8 Şub 2012

işte geldik gidiyoruz..






“Ben Mehmet İbrahim ile İrma Toto’dan olma kul Karaca Muhtar Cem’im. Önce insanım, Fenerbahçeliyim. Bakırköy’de yaşarım, sanat yaparım.”  dedi ama dediler 'siyaset yaptın sanatçı

İyi ki tutkuları, hayalleri vardı..



İnsanevladı yaradılışından kendisine özgü olmuş her daim. Tutkular da her daim hayatında olmuş.. Kimisi tutkularına esir olmuş.. kimisi tutkularından kaçmakla mücadele ederken ömrünü tüketmiş.. kimisi ise tutkularını yelkenine rüzgar edip dümenine geçmiş…

Bunlar da ilginizi çekebilir...

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...